Lithobius lucifugus – gatunek parecznika z rzędu drewniakokształtnych i rodziny drewniakowatych. Zamieszkuje Europę i zachód Azji. Preferuje tereny górskie.

Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1862 roku przez Ludwiga C.C. Kocha. Miejscem typowym jest Bolzano we Włoszech. Karl Wilhelm Verhoeff w latach 30. XX wieku wyróżnił w jego obrębie 4 podgatunki, które obecnie traktowane są jako synonimy. Najbardziej zbliżonym wyglądem gatunkiem jest L. tatricus.

Morfologia Parecznik o ciele osiągającym od 10 do 20,5 mm długości. Wierzch ciała ma błyszczący, o ubarwieniu od jasnożółtego przez bursztynowe po rdzawoczerwone, często z ciemniejszą smugą przez środek, natomiast przód i boki głowy są rdzawo- do pomarańczowożółtych.

Długość głowy równa się jej szerokości lub jest od niej nieco mniejsza; jest ona 1,2 raza szersza od pierwszego tergitu tułowia. Krótkie czułki zbudowane są z 29–50 członów i sięgają do trzeciego tergitu tułowia. Po bokach głowy występuje od 18 do 25 par jasnych oczu prostych (jedno większe od pozostałych), ściśle upakowanych w czterech do sześciu nieregularnych rzędach.