W związku z brakiem dobrej komunikacji, a w szczególności linii kolejowych w guberni płockiej, zakład cukrownię w Borowiczkach zlokalizowano przy rzece Wiśle. To umiejscowienie w późniejszym okresie przyczyniło się do upadku innego zakładu – Cukrowni Leonów w Duninowie. W 1901 nastąpiła rozbudowa zakładu. Sprowadzono nowy kocioł i wybudowano drogi dojazdowe. Wraz z zakładem powiększała się osada pracownicza. Również w 1901 zaczęto eksportować cukier. Pierwszym odbiorcą zagranicznym był Petersburg. W 1905 pracownicy cukrowni brali udział w strajku powszechnym. W 1908 w związku z malwersacjami administratora cukrowni Wacława Wolibnera zakładowi groziła licytacja i bankructwo. Dzięki staraniom nowego zarządu spółki i wydatnej pomocy finansowej akcjonariuszy sytuacja została opanowana. W 1909 nastąpiło otwarcie dodatkowego zakładu produkującego nawozy. W związku z rozwojem cukrowni Borowiczki zmieniły się w podmiejską osadę fabryczną. Wybudowano młyn motorowy, siedzibę dyrekcji, powstały łaźnie i pracownicze ogródki działkowe. Wybudowano szkołę i przedszkole. W osadzie powstały sklepy, piekarnia, piwiarnia i restauracja. Udziałowcami w większości byli pracownicy cukrowni. Sam zakład systematycznie unowocześniano.