Al Hussein lub al-Husayn (arab. الحسين , pol. al. Husejn) – iracki pocisk balistyczny opracowany pod koniec lat 80. XX wieku na podstawie radzieckiego pocisku R-17 (w kodzie NATO SCUD-B).
Historia Początki Al Husseina sięgają pierwszych etapów wojny z Iranem. Irak był pierwszym wojującym, który użył rakiet balistycznych dalekiego zasięgu podczas wojny iracko-irańskiej, wystrzeliwując ograniczoną liczbę 9k52 Łuna NATO (FROG-7) w miastach Dezful i Ahwaz. Iran odpowiedział R-17 (SCUD-B) uzyskanymi z Libii. Te pociski mogą trafić w cel oddalony o 298 kilometrów (185 mil) dlatego kluczowe miasta Irackie, takie jak As-Sulajmanijja, Kirkuk i stolica, Bagdad, znalazły się w zasięgu Irańskich pocisków balistycznych.
Irak również miał R-17 (SCUD-B), lecz pociski te nie były w stanie uderzyć w główne irańskie centra przemysłowe (i pozwoliłyby zadać poważniejsze straty Iranowi), w tym stolicę, Teheran, ponieważ irańskie miasta były oddalone powyżej 480 km (300 mil). Iraccy naukowcy zostali skierowani do inżynierii wstecznej radzieckich pocisków (R 17) w celu krótkoterminowego zwiększenia zasięgu i ładowności. Długofalowym celem było opracowanie całkowicie lokalnie Irackiego systemu rakietowego. I choć ten ostatni cel ostatecznie się nie powiódł, wiedza zdobyta w procesie inżynierii wstecznej pozwoliła Irakijczykom zmodyfikować R-17.