right|thumb|240px|Pierwsza "Różanka" (1875-1893) Różanka (też: Chata Róży, węg. Rózsa-menedékház, niem. Rosa-Hütte, słow. Ruženina chata) – nieistniejące już schronisko górskie, które funkcjonowało w ostatniej ćwierci XIX w. na Smokowieckiej Kazalnicy w węgierskich wówczas (dziś słowackich) Wysokich Tatrach, tuż poniżej Smokowieckiego Siodełka (słow. Hrebienok).

Historia Gdy w 1873 r. powstało Węgierskie Towarzystwo Karpackie zainteresowanie turystów Doliną Zimnej Wody i tamtejszymi wodospadami było już na tyle duże, że zupełnie nie wystarczała maleńka chata Rainera, usytuowana tuż powyżej nich, u zbiegu Doliny Staroleśnej i Doliny Małej Zimnej Wody. W nowo powstałym Towarzystwie zrodził się pomysł budowy większego schroniska na widokowej Smokowieckiej Kazalnicy, której teren należał do spółki leśnej ze Spiskiej Soboty, jednak jego realizacja rozbijała się o brak funduszów. W ich zbiórce pomogła popularna budapeszteńska śpiewaczka, pochodząca ze Spiszu Rózsa Gräfl-Győrffy, która zadeklarowała przekazanie na budowę zysku ze swojego podtatrzańskiego tournée. Jednocześnie propagowała ona ideę budowy schroniska na tyle sugestywnie, że wraz ze szczodrymi datkami od publiczności kwota ta umożliwiła budowę i uruchomienie 1 sierpnia 1875 r. nowego schroniska.