powołał Komisję Menniczą pod przewodnictwem kanclerzy wielkiego koronnego Andrzeja Zamojskiego i litewskiego Michała Czartoryskiego, stawiając przed nią zadania:
zorganizowanie mennic, wprowadzenie do obiegu nowego, dobrego pieniądza, wycofanie z rynku monety szelężnej, fałszywej i obcej.
Uruchomienie mennictwa nie było zadaniem łatwym. Po 80 latach przerwy brakowało personelu. Co prawda istniały mennice miejskie: Gdańska, Torunia i Elbląga, ale podczas rokowań w sprawie przejęcia przez nie produkcji monet Rzeczypospolitej miasta te – w szczególności Toruń – postawiły warunki nie do przyjęcia. Po wielu roszadach personalnych 3 stycznia 1766 r. dzierżawę mennic powierzono Piotrowi Mikołajowi Gartenbergowi, z pochodzenia Duńczykowi, wcześniej w służbie saskiej, skazanego w 1763 r. na karę śmierci za sprzeczne z prawem interesy – zdołał się wykupić od kary grzywną 20 tys. talarów.
1 września 1765 r. otwarto prowizoryczną mennicę w Krakowie na Wawelu, co unormowano ostatecznie uniwersałem Komisji Skarbowej Koronnej z 9 stycznia 1766 r. Na czele mennicy stanął inspektor Konstanty Jabłonowski, były oficer wojsk polskich.