uniwersałem dotyczącym monety srebrnej podskarbi wielki koronny Teodor Wessel nakazywał bić:
talary (o równowartości 8 złotych polskich), półtalary i ćwiertalary, monety o wartości ⅛ talara (nie użyto nazwy złotego, ale zaznaczono, że to moneta warta 30 nowych groszy miedzianych), dwugrosze srebrne i pojedyncze grosze srebrne.
Uniwersałem Komisji Skarbu Koronnego z 4 czerwca 1766 r. ustalono na 31 sierpnia 1766 r. ostateczną datę wycofania z obiegu monet obcych i fałszywych oraz tymfów i boratynków. Tymczasowo (do 31 sierpnia 1766 r.) ustalono kurs boratynków wobec nowego grosza na 4:1, podobnie jak w przypadku miedzianych szelągów Augusta III. W uniwersale wymieniono również lokalizację kantorów, wyznaczonych do skupu wycofywanych monet. Były to:
Brody, Dubno, Dybowo (powiat toruński), Kamieniec Podolski, Kraków, Lwów, Poznań, Puławy, Warszawa Zamość.
W niektórych źródłach uniwersał ten datowany jest na 6 września 1766 r.