José Antonio de Donostia OFMCap., właśc. José Gonzalo Zulaika y Arregui, zwany Padre Donostia (ur. 10 stycznia 1886 w San Sebastián, zm. 30 sierpnia 1956 w Lecároz) – hiszpański zakonnik, kompozytor, organista i etnograf pochodzenia baskijskiego.
Życiorys Ukończył szkołę w Lecároz, tam też w 1902 roku wstąpił do zakonu kapucynów, przybierając imię zakonne Donostia (hiszp. San Sebastián). Uczył się gry na fortepianie, skrzypcach i organach w Lecároz u Ismaela Echazarry, w San Sebastián u Bernando Gabioli i w Barcelonie u Adriána Esquerry. W zakresie kompozycji pozostał w znacznej mierze autodydaktą, konsultując się jedynie w Paryżu z Eugenio Coolsem i Albertem Rousselem. Działał jako organista i chórmistrz, uczył też w kolegium zakonnym w Lecároz. Prowadził badania naukowe nad kulturą muzyczną Basków, ich religijnością oraz medycyną ludową. Zbierał i opracowywał baskijskie pieśni ludowe. Współpracował w zakresie sztuk scenicznych z dramaturgiem Henri Ghéonem.
Po wybuchu hiszpańskiej wojny domowej w 1936 roku wyemigrował do Francji. Mieszkał w Tuluzie (1936), Paryżu (1939–1940) i Bajonnie (1941–1943). W 1943 roku powrócił do Hiszpanii. Współzałożyciel działającego w Barcelonie Instituto Español de Musicología. Członek korespondent Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych św.