W 1949 roku w Związku Radzieckim rozpoczęła się fala procesów poetów żydowskich. NKWD aresztowało wtedy członków komitetu antyfaszystowskiego, w tym ojca Olgi, który został stracony w 1952 roku. Jego rodzina, w tym także Olha, jako wrogowie państwa została zesłana na 10 lat do Kazachstanu.
Olha Markisz na początku lat 50. XX wieku związała się z Nikołajem Rapajem. Pobrali podczas jego wizyty w Kazachstanie. Tam urodziła córkę Ekaterinę. Po śmierci Stalina w 1955 roku Olha została zwolniona i wróciła do Kijowa, gdzie w 1956 roku skończyła studia na wydziale rzeźby. Podjęła pracę w KEKHZ. W 1967 roku odeszła z zakładu. Po 70. urodzinach, które obchodziła w swoim mieszkaniu w Kijowie, wyjechała do Izraela. Była chora i tam otrzymała odpowiednią opiekę lekarską. Mieszkała w domu opieki. Zmarła 1 lutego 2012 roku. Pochowano ją w Tel Awiwie.
Twórczość Olha Rapaj rozpoczęła pracę w Kijowskiej Eksperymentalnej Fabryce Ceramiki Artystycznej (KEKHZ). Projektowała porcelanowe figurki z wizerunkami znanych artystów i kobiet w ukraińskich strojach ludowych. Jej projekty trafiały potem na linię produkcyjną w Połońskim Zakładzie Ceramiki Artystycznej i Fabryce porcelany „Korosteń”.