Krzyż Ogniowy (węg. Tűzkereszt) – odznaczenie cywilne z czasów regencji Królestwa Węgier, nadawane w latach 1941–1946 za uczestnictwo w II wojnie światowej, nawiązujące do dawnych austro-węgierskich Krzyża Wojskowego Karola i Medalu Rannych. Przeznaczony był wyłącznie dla obywateli węgierskich, nie mogli go otrzymać Żydzi.
Podzielony był na trzy klasy/stopnie (fokozata): I Klasa – z wieńcem laurowym wokół środkowego medalionu i mieczami pomiędzy ramionami, II Klasa – z posrebrzonym wieńcem laurowym jak wyżej, III Klasa – sam krzyż kawalerski na wstążce.
I Klasę (bojową) otrzymywali żołnierze za 12 tygodni na linii frontu, cywile walczący z bronią w ręku, a także jeden najbliższy krewny osoby poległej na polu walki.
II Klasa (wojskowa) przeznaczona była dla żołnierzy, którzy przesłużyli 6 miesięcy na wrogim terytorium, ale nie byli zaangażowani w bezpośrednią walkę z nieprzyjacielem, osoby cywilne pracujące dla armii na terytorium wroga, a także jeden najbliższy krewny osoby zmarłej podczas służby.
III Klasą (cywilną) wynagradzano osoby cywilne i wojskowych wspierających działania wojenne z głębi kraju, żołnierzy tam zmobilizowanych, a także cywili zranionych tam bronią nieprzyjaciela (najrzadziej przyznawana klasa).