Zazwyczaj także cały majątek niewolnika stanowi własność jego pana, choć ta kwestia była rozmaicie uregulowana, np. w starożytnym Rzymie przyznano niewolnikom prawo zarządzania własnością właściciela, co pozwalało niekiedy na wykupienie się z niewoli (gdy niewolnik zwiększył wartość powierzonego peculium do oczekiwanego poziomu)Również wyzwoleniec zobowiązany był do świadczeń na rzecz byłego właściciela, zwanego patronem.. Uznany winnym zabicia cudzego niewolnika musiał zapłacić właścicielowi odszkodowanie za utraconą własność. W starożytnych Atenach, a od czasów cesarza Antonina w Imperium Rzymskim, bezpodstawne zabicie własnego niewolnika było zakazane, choć nie było równe zabiciu człowieka wolnegoGajusz (jurysta rzymski) podaje również, że cesarz ten pytany przez namiestników prowincji o niewolników, którzy szukali azylu w świątyniach bogów lub u posągów cesarzy, rozkazał, by jeśli srogość właścicieli stanie się nieznośna, zostali oni zmuszeni do sprzedania swoich niewolników („Instytucje” I,53)..