Technika ta umożliwiała zbadanie przewodzenia bodźca akustycznego przez ucho środkowe i narząd Cortiego, a także zbadanie działania środków farmakologicznych na narząd Cortiego.
W 1972 połączono Katedry i Kliniki: Oczną, Otolaryngologiczną, Neurologiczną, Oddział Neurochirurgiczny, Klinikę Neurologiczną i Ośrodek Badawczo Leczniczy Foniatryczny przy Klinice Otolaryngologicznej. Powstał Instytut Chorób Układu Nerwowego i Narządów Zmysłów Akademii Medycznej we Wrocławiu. Klinika podzielona została na dwie lokalizacje: Klinikę Neurologiczną, Neurochirurgiczną z pewną częścią Samodzielnej Pracowni Elektrofizjologii Klinicznej – przy ul. Traugutta w Szpitalu Specjalistycznym. Pozostała część pozostała przy ul. Chałubińskiego 2 i 2a. Dyrektorem Instytutu został prof. Stanisław Iwankiewicz. Tematy prac badawczych były kontynuowane, ale rozszerzono zainteresowania o medycynę przemysłową, ochronę środowiska, urazy głowy i szyi i komputeryzację badań. Nadal współpracowano z przemysłem, prowadząc badania między innymi w Fabryce Wagonów w Świdnicy. W latach 1973–1978 przeprowadzono prace nad stanem zdrowia ludności zamieszkującej Zagłębie Legnicko – Głogowskie. W tym również osób niepracujących w zakładach przemysłowych (16 prac). Badania były przeprowadzane przez Samodzielną Pracownię Elektrofizjologii Klinicznej powstałą w 1971 roku.