Masakra na plaży Radji thumb|Pomnik w Muntok, upamiętniający ofiary masakry Katastrofę przeżyło około 150 pasażerów i członków załogi. W różnych grupach i w różnych odstępach czasu, w niektórych wypadkach po spędzeniu nawet 65 godzin na morzu, zdołali oni dotrzeć do wybrzeży wyspy Bangka. Część rozbitków, w tym przełożona Drummond i 21 pielęgniarek, wylądowała na plaży Radji w północnej części wyspy. Spotkali tam innych rozbitków: cywilów oraz do 60 żołnierzy i marynarzy z różnych krajów Wspólnoty Brytyjskiej, których statki i okręty również zostały zatopione u wybrzeży Bangka.
W ten sposób na plaży Radji znalazło się łącznie około 100 rozbitków. Wielu było rannych, brakowało także żywności. Wyspa znajdowała się już pod kontrolą Japończyków, stąd mieszkańcy pobliskich wiosek odmówili udzielenia rozbitkom pomocy. Nie widząc żadnego innego rozwiązania, najstarszy rangą oficer z „Vyner Brooke” postanowił udać się do miasteczka Muntok i tam poddać rozbitków Japończykom. Pod jego nieobecność przełożona Drummond zasugerowała cywilnym kobietom, aby zabrały dzieci i również udały się do Muntok. Wszystkie poza jedną zastosowały się do tej rady. Pielęgniarki pozostały natomiast na plaży, aby opiekować się rannymi rozbitkami. Wzniosły także znak Czerwonego Krzyża.