Przed egzekucją kobiety zostały zgwałcone przez japońskich żołnierzy. Fakt ten przez kilkadziesiąt lat był jednak ukrywany przez rząd Australii. Z ustaleń australijskiej historyk Lynette Silver wynika, że władze zamierzały w ten sposób oszczędzić traumy rodzinom ofiar, lecz jednocześnie zataić fakt, że australijskie dowództwo zaniedbało wcześniejszego ewakuowania pielęgniarek z Singapuru, mimo iż było świadome, że w zdobytym dwa miesiące wcześniej Hongkongu japońscy żołnierze zgwałcili i zamordowali wzięte do niewoli brytyjskie pielęgniarki.

Egzekucję przeżyła ranna pielęgniarka Vivian Bullwinkel, którą fale wyrzuciły na brzeg. Po pewnym czasie natrafiła na ukrywającego się w zaroślach szer. Cecila Kingsleya, brytyjskiego żołnierza z grupy rannych pozostawionych na noszach, który przeżył, mimo iż otrzymał cios bagnetem w pierś. Bullwinkel opatrzyła jego rany, przekonała także kobiety z pobliskiej wioski, aby podarowały im żywność. Po dwunastu dniach, gdy stan Kingsleya nieco się poprawił, postanowili udać się do Muntok. Po drodze natknęli się na oficera japońskiej marynarki wojennej, który zabrał ich na przesłuchanie do bazy marynarki, skąd trafili następnie do obozu dla internowanych w Muntok. Tam spotkali kobiety, które za radą przełożonej Drummond opuściły plażę Radji przed nadejściem Japończyków.