Przyczyna katastrofy nie została do końca wyjaśniona; za najbardziej prawdopodobną uznano niedopałek papierosa rzucony przez jednego z marynarzy oraz fakt, że zbyt duże ilości amunicji składowano na zbyt małej przestrzeni. W katastrofie w Siewieromorsku zginęło ok. 200–300 osób zwalczających pożar, głównie pracowników magazynów oraz techników amunicyjnych, którzy usiłowali zapobiec detonacji zapasów pocisków nuklearnych. Była to największa katastrofa w radzieckiej marynarce wojennej od czasu zakończenia II wojny światowej. Oficjalnie ani dowodzący flotą ZSRR adm. Siergiej Gorszkow, ani szef jej sztabu Władimir Czernawin, nie zostali obciążeni odpowiedzialnością za katastrofę, jednak z uwagi na bliskość Siewieromorska od granicy z Norwegią władze Związku Radzieckiego nie zdołały zatuszować zajścia.
Straty, jakie spowodowała katastrofa w Siewieromorsku, uczyniły Flotę Północną bezbronną, gdyż straciła ona możliwość zaopatrzenia się w amunicję. Część amunicji, w tym m.in. pociski SS-22 były najnowszymi na uzbrojeniu floty ZSRR, jako że weszły na stan uzbrojenia dopiero w 1983. Równocześnie zapasów pocisków SA-3 nie można było łatwo uzupełnić, gdyż jeszcze w latach 70. zaprzestano ich produkcji.