Pod jego dowództwem, U-A zatopił jedną jednostkę nieprzyjacielską – brytyjski parowiec „Dunaff Head” (5258 BRT). Po zejściu z okrętu objął dowództwo 8 Szkolnej Flotylli U-Bootów, które sprawował do stycznia 1943 roku. Otrzymał wówczas funkcję w sztabie FdU Norwegen, odpowiedzialnym za operacje 11 Flotylli U-Bootów stacjonującej w Bergen oraz 13 Flotylli w Trondheim.
1 marca 1944 roku został promowany na swój najwyższy stopień fregattenkapitäna. Stanowisko w FdU zachował do listopada 1944 roku, kiedy zostało mu powierzone kierowanie dowództwem w Gdańsku, odpowiedzialnym za akceptację do służby nowo budowanych okrętów. W kwietniu 1945 roku otrzymał funkcję generalnego doradcy Oberkommando der Marine (OKM) ds. transportu Wehrmachtu, którą piastował do kapitulacji Niemiec. Został następnie aresztowany przez aliantów, po czym zwolniony 20 lipca 1945 roku.
W trakcie służby został odznaczony Krzyżem Żelaznym 2. Klasy oraz odznaką Wojny U-Bootów 1939.
Bibliografia
Kategoria:Urodzeni w 1905 Kategoria:Zmarli w 1985 Kategoria:Dowódcy niemieckich okrętów podwodnych z okresu II wojny światowej Kategoria:Dowództwo U-bootwaffe Kategoria:Uczestnicy II wojny światowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Żelaznym Kategoria:Ludzie urodzeni w Berlinie