22 lutego 1940 roku wszystkie okręty 15. dywizjonu dotarły na Martynikę, zastępując powracające do metropolii jednostki 8. dywizjonu („Agosta”, „Bévéziers”, „Ouessant” i „Sidi Ferruch”). 1 maja „Cérès”, „Iris”, „Vénus” i „Pallas” wyruszyły w drogę powrotną, 31 maja przechodząc przez Cieśninę Gibraltarską i docierając 3 czerwca do Tulonu. W czerwcu 1940 roku okręt wchodził w skład 15. dywizjonu w Tulonie, a jego dowódcą był nadal kpt. mar. Lemiere. 22 czerwca, w dniu zawarcia zawieszenia broni między Francją a Niemcami, „Cérès” stacjonowała w Hyères, atakowana rankiem nieskutecznie przez włoskie samoloty. W listopadzie 1940 roku rozbrojona „Cérès” znajdowała się w Tulonie w składzie 4. grupy okrętów podwodnych (wraz z „Iris”, „Vénus” i „Pallas”) pod kontrolą rządu Vichy.
6 lutego 1941 roku „Cérès”, „Iris”, „Vénus” i „Pallas” wyszły z Tulonu i 9 lutego dopłynęły do Oranu, skąd dwa dni później w eskorcie uzbrojonego trawlera „La Havraise” udały się w rejs do Casablanki, docierając do portu docelowego 13 lutego.