Emil Bandrowski założył w Wiązownicy szkółkę parafialną polską, w której uczył miejscowy organista. W szematyzmach szkół ludowych są wzmiankowani: Walenty Feldman (1845, 1846), Wojciech Węgrzyn (1853), Maciej Węgrzyn (1855, 1857, 1859) i Jakub Tryczyński (1860, 1862). W 1855 do szkółki uczęszczało 30 uczniów, a na naukę niedzielną 17 uczniów. W 1859 roku było 47 uczniów..
W 1868 roku szkoła ta została zmieniona na szkołę trywialną, a w latach 1873–1874 była to szkoła ludowa. W latach 1874–1886 szkoła była 1-klasowa, a od 1886 roku szkoła była 2-klasowa. Szkoły wiejskie były tylko męskie, a od 1890 roku były mieszane (koedukacyjne).
Przydatnym źródłem archiwalnym do poznawania historii szkolnictwa w Galicji, są austriackie Szematyzmy Galicji i Lodomerii, które podają wykaz szkół ludowych w Galicji, wraz z nazwiskami ich nauczycieli. Od 1880 roku szkoła posiadała nauczycieli pomocniczych, którymi byli: Teofila Szczerbińska (1880–1882), Waleria Perdańska (1882–1883), Eustachya Czerlunczakiewicz (1883–1886), Gabriela Waschkówna (1886–1887), Walentyna Krzechlik (1887–1897), Emma Rechówna (1897–1898), Wanda Karasińska (1898–1911), Maria Żelichowska (1910–1911), Wanda Sierżęgowa (1911–1929).