Termorezystory metalowe wykonywane są w różnych klasach dokładności, oznaczanych np. przez: A, B oraz różnym zakresem temperatury pracy np.: –200 ÷ 650 °C, -200 ÷ 850 °C dla których unormowano niepewność pomiaru.
Termorezystory metalowe wykonuje się w większości w postaci pałeczek z drutów nawijanych na izolacyjne karkasy. W celu minimalizacji indukcyjności tak nawiniętych cewek, nawija się je bifilarnie. mały|Przykładowe rozwiązania termorezystorów metalowych, a – płaski drutowy, b – cienkowarstwowy, c – bifilarnie nawinięty termorezystor rurkowy (1 – uszczelniacz ceramiczno cementowy, 2 – ceramiczna osłona, 3 – izolator mikowy, 4 – końcówki doprowadzające, 5 – ceramiczny karkas, 6 – bifilarnie nawinięty drut platynowy)
W przypadku wykorzystania karkasów ceramicznych jako warstwę ochronną stosuje się glazurę. Spotykane są również ścieżki rezystancyjne w postaci cienkiej meandrowej warstwy napylonej na płytkę ceramiczną (termorezystory platynowe). Tego typu termorezystory mają rozmiary kilku milimetrów, wykonywane są analogicznie do produkcji układów scalonych.