W 1936 roku przeszedł na emeryturę, ale swoje badania prowadził do śmierci w 1944 roku.

Współpracownicy i następcy Według dr Sary Pugach, Meinhof odznaczał się wysokim ego i często popadał w konflikty ze współpracownikami. W sposób agresywny forsował swoje poglądy na arenie naukowej. Przysporzyło mu to wielu przeciwników, ale dzięki temu zdobył sobie dominującą pozycję w świecie afrykanistyki. Przez wiele dekad prowadził korespondencję z Wilhelmem Wundt i . Z tym drugim odbywał także sporadyczne spotkania. Meinhof i von Luschan pracowali razem nad swoimi teoriami lingwistyczno-rasowymi. W latach 1903–1913 współpracował pochodzącym z Południowej Afryki , który był autorem i wykładowcą w Niemczech. Bakari zerwał stosunki z Meinhofem z uwagi na jego islamofobię i europocentryzm. Dr Pugach jako powód ich kłótni podaje fakt, że Bakari ożenił się z Niemką Berthą Hilske, czego Meinhof nie zaakceptował i zwolnił go z pracy. Uważał też, że Bakari miał nie okazywać należnego szacunku jemu i jego niemieckim kolegom. Po stronie Bakari stanęła część współpracowników Meinhofa, w tym jego dawny przyjaciel Büttner. Uczniem Meinhofa był , który poprawił i poszerzył jego badania. Mimo to na przełomie lat 20. i 30. Meinhof popadł w konflikt z Westermannem, między innymi na tle różnic w poglądach naukowych.