Esperantystka thumb|Światowy Kongresach Esperanto, Warszawa, 1987 W 1973 roku w Rimini we Włoszech została esperantystką. Była samoukiem i przy pomocy książki Sygnarskiego nauczyła się języka esperanto, a następnie sama zaczęła nauczać języka i działać w ruchu esperantystów. W 1978 roku została dyplomowanym nauczycielem języka esperanto. W tym samym roku wzięła udział w seminarium szkoleniowym dla nauczycieli w Warnie na temat metody Andrésa Cseha. Od 1978 roku prowadziła kursy esperanto w Polsce i za granicą oraz wykładała w warszawskim oddziale Polskiego Związku Esperantystów (PZA). Już w liceum w Puławach dobrze znała łacinę, francuski i niemiecki. Później studiowała te języki oraz dodatkowo hiszpański.
W 1979 r. Irena Szanser rozpoczęła współpracę z Instytutem Kształcenia Nauczycieli w Warszawie. W 1986 i 1988 r. wyjeżdżała do Paryża i San Cugat del Vallés w celu dalszego kształcenia się w esperanto. Badała dydaktykę języka i przygotowywała materiały do nauczania, pisała artykuły o językoznawstwie i pedagogice. W 1981 r. została wybrana dyrektorem PZA ds. nauczania, w latach 1980–1985 była przewodniczącą komisji pedagogicznej PZA. Irena Szanser zorganizowała i poprowadziła krajowe kursy pedagogiczne, a także ogólnopolskie konferencje, seminaria dla nauczycieli i liderów esperanto. W 1985 r.