Natomiast górna elewacja części centralnej miała okna zwieńczone ostrymi łukami. Bryła budynku była wzbogacona przez umieszczoną w lewym narożniku środkowej części trójścienną wieżyczkę. Ta główna część pałacu była przykryta wysokim, płaskim, trójspadowym dachem. Przyległa, dwukondygnacyjna wieża była wzniesiona na planie prostokąta lub kwadratu, z mezzaninem między parterem a pierwszym piętrem. Opilastrowane narożniki i płaski dach otoczony blankami nadawały rezydencji jeszcze bardziej neogotycki charakter.
Nic nie wiadomo o XIX-wiecznym wystroju wnętrz. Mieściły one bogate kolekcje zbiorów rodzinnych oraz cenne zbiory pieczęci, tabakierek, pierścieni i obrazów. Archiwum rodzinne, zawierające dokumenty z XVI–XIX wieku w zasadniczej części ocalało.
Pałac stał wśród starego, bardzo rozległego parku krajobrazowego nad jeziorem Naszys. Przed domem był rozległy gazon, od strony jeziora pozostawiono szeroki prześwit w gęstwinie drzew, umożliwiając widok na jezioro. Do pałacu prowadziła aleja obsadzona drzewami liściastymi.
Pałac w znacznej części przetrwał do dzisiejszych czasów. Nie zachowała się wieża (rozebrana w XX wieku), korpus w znacznej części przebudowano, zatracając oryginalny charakter budynku, dobudowano do niego nowe, współczesne skrzydła.