Dopiero na przełomie wieków czeskie kino odzyskało swoją pozycję międzynarodową dzięki twórczości takich reżyserów, jak Jan Švankmajer, Jan Svěrák, Petr Zelenka oraz Jan Hrěbejk.
Przed uzyskaniem niepodległości (1896–1918) Pierwsza filmowa projekcja kinematografu braci Lumière na ziemiach czeskich miała miejsce w Karlowych Warach 15 lipca 1896, a już dwa lata później pierwsze rodzime filmy fabularne realizował Jan Kříženecký. Sprzedawca parówek i rozlepiacz plakatów, Udaremnione zaloty oraz Śmiech i płacz (wszystkie z 1898) powstawały przy udziale Josefa Švába Malostranskiego, który stał się pierwszym czeskim aktorem filmowym. Produkcja filmowa w Czechach rozpoczęła się jednak na dobre dopiero za sprawą czeskobudziejowickiego fotografa Antonina Pecha, który w 1911 założył spółkę Kinofa. Repertuar Kinofy był różnorodny: od reportaży i filmów przyrodniczych (na przykład Nurtów świętojańskich, 1912) po komedie z udziałem i w reżyserii Emila Artura Longena (Rudi sportsmenem, 1911).