Próbował zdefiniować grzyby wielkoowocnikowe bez uciekania się do mikroskopii. Jego duże doświadczenie pozwala mu rozpoznać wiele gatunków w terenie lub na wystawach i konferencjach. Przez całe życie zbierał dane dotyczące rozmieszczenia tych grzybów w Czechosłowacji. Jego zbiór eksykatów opatrzony jest skrupulatnymi opisami postaci obserwowanych w stanie świeżym (kolor, zapach, smak, konsystencja itp.) Zbiór ten przechowywany jest na Wydziale Mykologii Muzeum Narodowego w Pradze.
Interesuje się także ochroną przyrody, bada mykobiotę kilku rezerwatów przyrody. Jest współautorem opublikowanej w 1995 r. czerwonej księgi roślin zarodnikowych Słowacji i Czech. Wymienia w niej m.in. dwadzieścia gatunków pieczarkowców i borowikowców, ilustrowanych przez jego młodszego brata, malarza Jana Herinka. Zorganizował liczne konferencje mykologiczne, nie tylko na temat pieczarkowców i borowikowców, ale także na temat grzybów trujących i ochrony przyrody. Ostatnie trzy miesiące przed śmiercią, zajmował się rodzajem Clitocybe.
Josef Herink łączy swoje wykształcenie medyczne z zamiłowaniem do grzybów, badając zatrucia wywołane przez grzyby, ich toksyczność i leczenie. Poświęca temu zagadnieniu swoją najbardziej znaną pracę „Zatrucie grzybami”.