Tam chwyta jeńca i przynosi meldunek rozstrzygający o dalszej bitwie – po czym dopiero spełniwszy swoje zadanie, wskutek upływu krwi udaje się do punktu opatrunkowego. Kapral Gut podczas wszystkich walk odznaczał się wybitną dzielnością i rozwagą. Każda bitwa to kilka czynów bohaterskich”. 27 maja 1915 przebywał w szpitalu zorganizowanym w Fabryce Cygar i Tytoniu w Krakowie. Pod koniec kwietnia 1917 pełnił służbę w 5. kompanii 5 pp.
5 listopada 1918 wstąpił ochotniczo do odradzającego się Wojska Polskiego, gdzie następnie przydzielono go do 2 pułku strzelców podhalańskich. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej – ranny 15 stycznia 1920. Po wyleczeniu przeniesiony do 18 pułku piechoty, z dniem 16 sierpnia 1920 wrócił w szeregi 2 pułku strzelców Podhalańskich. W toku działań wojennych awansowany na sierżanta i mianowany dowódcą plutonu. Uczestniczył m.in. w obronie Śląska Cieszyńskiego i obronie Lwowa.
W kwietniu 1921 został zdemobilizowany, wrócił do Poronina, tam też działał w Związku Strzeleckim i Związku Legionistów Polskich. W 1928 zaciągnął pożyczkę i wybudował dom, w którym prowadził pensjonat. mały|248x248px|Nagrobek Pawła Gutta na cmentarzu parafialnym w Poroninie. Zmarł 8 stycznia 1972 w Poroninie i spoczął w grobie rodzinnym na miejscowym cmentarzu.