Schrony bojowe umiejscowiono na najwyższej wydmie w okolicy zwiększając zasięg ostrzału) a schrony pomocnicze tuż u jej podnóża od schrony południowej zapewniając im dodatkową ochronę przed ogniem artyleryjskim od strony morza.
Schrony pomocnicze Schron maszynowni – jednokondygnacyjny schron wyposażony w agregaty prądotwórcze oraz studnię zapewniającą dostęp do wody we wszystkich schronach oraz budynkach. Schron amunicyjny – oddalony ok. 50 metrów od schronu maszynowni stanowił magazyn na amunicję artyleryjską.
Schrony bojowe Koszarowo-bojowe („Anton”, „Cäsar”, „Dora”, „Emil”) składające się z dwóch części. Pierwsza z nich, znajdująca się bliżej głównego wejścia stanowiła część koszarową, w której znajdowały się pomieszczenia koszarowe dla 28 żołnierzy (pomieszczenie dla 1 oficera, pomieszczenie dla 3 podoficerów i dwie izby dla 24 marynarzy (po 12 w każdym). Druga część schronu to część bojowa składająca się z barbety działa (wraz z systemem wind) 15 cm SK C/28. (posiadającej własny, wzmocniony fundament) oraz magazynów na amunicję (ok. 600 sztuk) oraz zapalniki. Części koszarowa i bojowa były oddzielone od siebie korytarzem stanowiącym śluzę przeciwpożarową zamykaną na dwie pary stalowych drzwi. Schron dowodzenia będący jedynym dwukondygnacyjnym schronem w całym kompleksie.