W 1971 roku ukazała się jego pierwsza książka zatytułowana Иду в путь мой. Jego mentor i promotor literacki Jurij Trifonow napisał do niej przedmowę. Prochanow w swoich wspomnieniach powie później o nim: „Lubił ekspresyjność, eksperymenty z językiem, przepływ metafor, mój naiwny młodzieńczy panteizm. Ale moje pierwsze powieści zorientowane na społeczeństwo wzbudziły w nim sceptycyzm, więc powierzył mnie pod opiekę innemu pisarzowi, Władimirowi Makaninowi, który był w tym czasie moim dobrym przyjacielem”.

W 1972 roku Prochanow został członkiem Związku Pisarzy ZSRR. W połowie lat osiemdziesiątych był aktywnym współpracownikiem gazet „Mołodaja Gwardija”, „Nasz Sowremiennik” i „Litieraturnaja Rossija”. W 1990 Prochanow kandydował na stanowisko redaktora naczelnego „Litieraturnoj Gaziety”, ostatecznie jednak na to stanowisko wybrano Fiodora Burlackiego, protegowanego Michaiła Gorbaczowa. W latach 1989–1991 Prochanow pracował jako redaktor naczelny czasopisma „Sowietskaja Litieratura”, wydawanego w dziewięciu językach w ponad stu krajach. Mimo tego iż miał reputację zagorzałego komunisty, nigdy nie wstąpił do partii komunistycznej.