W lipcu 1991 napisał Słowo do narodu, polityczny list otwarty podpisany przez Giennadija Ziuganowa, Wasilija Starodubcewa, Igora Szafariewicza, Walentina Rasputina, Walentina Wariennikowa i Eduarda Wołodina. Dokument wzywający do utworzenia zjednoczonego „frontu patriotycznego” był postrzegany z perspektywy czasu jako platforma ideologiczna dla nieudanej próby zamachu stanu w sierpniu 1991. Publikacja manifestu spowodowała rozłam między Prochanowem i generałem Aleksandrem Ruckojem (którego kiedyś pomógł uratować z niewoli w Afganistanie, a później wspierał jego kampanię wyborczą). Ten ostatni, przemawiając w rosyjskiej telewizji, obiecał swojemu byłemu przyjacielowi „dziesięć lat więzienia”.
Podczas nieudanego zamachu stanu w sierpniu 1991 r. Prochanow poparł juntę, a w 1992 dołączył do kierownictwa Narodowego Frontu Zbawienia wraz z Giennadijem Ziuganowem, Nikołajem Pawłowem, Michaiłem Astafjewem i Igorem Szafariewiczem. W tym samym roku stworzył Ruch Dzień, próbując zachęcić czytelników swojej gazety do jego poparcia. Podczas kryzysu konstytucyjnego w 1993 Dzień stał się niejako rzecznikiem radykalnej opozycji, a Prochanow zyskał rozgłos jako ostry krytyk Jelcyna. Po rozwiązaniu parlamentu rosyjskiego w październiku 1993 Dzień został zamknięty przez rosyjskie Ministerstwo Sprawiedliwości.