Sejm Związkowy składał się z przedstawicieli wszystkich kantonów, wybieranych w proporcji jeden deputowany na 25 tys. osób (każdy kanton musiał mieć co najmniej jednego przedstawiciela). Wybór deputowanych był dokonywany przez tzw. kantonalne korpusy wyborcze, z których jeden przedstawiał propozycje, a drugi nominacje (art. 18 konstytucji). Członkostwo w korpusie miało być dożywotne, a żaden z nich nie mógł być liczniejszy niż 45 osób. Członkostwo przysługiwało osobom posiadającym nieruchomości gruntowe o wartości co najmniej 10 tys. franków w dużych kantonach lub 2 tys. w małych. Sejm miał się zbierać 1 maja, a obrady miały trwać przez miesiąc. Nadzwyczajne posiedzenia zwoływał Senat (inicjatywy z własnej lub większości kantonów), określając jednocześnie długość trwania obrad.
Oprócz stanowienia prawa Sejm Związkowy:
rozpatrywał skargi kantonalne na zarządzenia Senatu; określał budżet Republiki; mianował członków Senatu; wybierał komisję rachunkową (pięcioletnia kadencja) zajmującą się kontrolą rachunków państwowych.
Władza wykonawcza należeć miała do Rady Wykonawczej, która składała się z Landammanna i dwóch namiestników krajowych oraz pięciu sekretarzy stanu kierujących departamentami:
sprawiedliwości i policji; spraw wewnętrznych; spraw wojskowych; finansów; spraw zagranicznych.