Václav Morávek, ps. León, Mladý, Vojta, Ota, Procházka (ur. 8 sierpnia 1904 w Kolínie, zm. 21 marca 1942 w Pradze) – czechosłowacki wojskowy oraz organizator i jeden z przywódców antyniemieckiego ruchu oporu (trzej królowie), kapitan sztabowy pośmiertnie awansowany do generała brygady.
Życiorys Urodził się 8 sierpnia 1904 r. w Kolínie, był synem nauczyciela licealnego Josefa Morávka (1871–1921) i Jaroslavy z d. Muzikovej (1876–1966). W dzieciństwie był harcerzem i głęboko wierzącym ewangelikiem. Od 1915 r. uczył się w kolińskim gimnazjum, które ukończył w 1923 r. W tym samym roku wstąpił na ochotnika do pułku piechoty w Terezínie, prawdopodobnie z powodu długów, jakie pozostawił po sobie ojciec. W tym samym roku zaczął naukę w Akademii Wojskowej w Hranicach, a po jej ukończeniu w 1925 r., w stopniu porucznika artylerii, został skierowany do Ołomuńca, gdzie do 1931 r. służył na różnych stanowiskach w miejscowym pułku artylerii, m.in. jako dowódca baterii. Został mistrzem armii czechosłowackiej w strzelaniu z broni krótkiej.