W listopadzie 1882 nabył fabrykę papieru w Oberwaltersdorf. Stworzył w niej fabrykę sztucznej wełny i nakryć koni. Do końca życia był właścicielem tamtejszej fabryki sukni, nakryć i wełny, sygnowanej swoim imieniem i nazwiskiem (niem. Oberwaltersdorfer Roben- Decken und Wolfabrik Saul Pineles).
Zamieszkiwał w Wiedniu pod adresem IX, Porzellangasse 50. Zmarł 28 września 1903. Został pochowany na Cmentarzu Centralnym w Wiedniu 30 września 1903.
Jego żoną była Clara (wzgl. Chaja) z domu Herzig (1834-1910). Jego dziećmi, urodzonymi w Sanoku, byli: Markus (wzgl. Mordechaj, 1853-1931, kupiec), Stanislaus (właśc. Samuel / Stanisław, 1857-1921, doktor prawa rzymskiego na Uniwersytecie Wiedeńskim), Etka (1859-1936, żona prof. dr. Josefa Herziga), Broncia (właśc. Bronisława, 1863-1934, artystka malarka), Friedrich (1868-1936, lekarz doktor).
Pod koniec życia Saul Pineles oferował zbycie gmachu sądu w Sanoku na rzecz państwa. Już po jego śmierci gmach sądu został nabyty z masy spadkowej 1 lutego 1905 i 7 czerwca 1905 odebrany na własność państwa.
Przypisy
Kategoria:Galicyjscy przedsiębiorcy Kategoria:Ludzie urodzeni w Tyśmienicy Kategoria:Ludzie związani z Wiedniem Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Centralnym w Wiedniu Kategoria:Przedsiębiorcy związani z Sanokiem Kategoria:Radni Sanoka (autonomia galicyjska) Kategoria:Urodzeni w 1834 Kategoria:Zmarli w 1903 Kategoria:Żydzi związani z Sanokiem Kategoria:Żydowscy kupcy