Marian Zdon (Zdoń) (ur. 28 maja 1898 we Lwowie, zm. 2 września 1939 w Krakowie) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Virtuti Militari.
Życiorys 6 sierpnia 1914, jako uczeń seminarium nauczycielskiego wstąpił do Legionów Polskich. 17 kwietnia 1915, jako żołnierz 2. kompanii V batalionu I Brygady Legionów Polskich został ranny w czasie walk nad Nidą. Po rekonwalescencji ponownie w polu. Do wycofania Legionów z frontu w październiku 1916 uczestniczył łącznie w 40 potyczkach i bitwach.
W grudniu 1929, po ukończeniu kursu próbnego i odbyciu obowiązkowego stażu liniowego, został przeniesiony z Batalionu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 10 w Gródku Jagiellońskim do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza dwuletniego Kursu 1929/1931. 1 września 1931, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do 36 pułku piechoty w Warszawie na stanowisko dowódcy batalionu. W październiku 1932 został przeniesiony do 8 Dywizji Piechoty w Modlinie na stanowisko szefa sztabu. W październiku 1935 został przeniesiony do 66 pułku piechoty w Chełmnie na stanowisko dowódcy batalionu detaszowanego w Grudziądzu. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 31. lokatą w korpusie oficerów piechoty.