W analizach utworów doszukiwano się gier słów (zwłaszcza w kocich imionach); odniesień do zrytualizowanych tańców lub traktowano je jako poezję, zasadniczo, religijną (poszukiwanie porządku w świecie chaosu i okrucieństwa). Kilku autorów zwracało uwagę na elementy autobiograficzne, traktując kocie postacie jako formy alter ego, są sposobem przekazania sensownej treści autobiograficznej w pozornie nonsensowny sposób. W analizie H. Harta, Eliot wyraża, w cechach swych kocich bohaterów, różne aspekty własnego charakteru (np. tendencje eskapistyczne w postaci znikającego kota-magika), jak również elementy swego życia, a zwłaszcza (burzliwego) małżeństwa (chaos wywołany przez parę złodziejskich kotów może odpowiadać chaosowi jaki pozostawili w domu jego żony starający się odzyskać dokumenty Eliota detektywi).
Wiersze... były najlepiej sprzedającym się zbiorem wierszy Eliota, były też wielokrotnie, w różny sposób, adaptowane. Jako pierwszy wczesną wersję Kotów... czytał w 1937 na antenie radia BBC Geoffrey Tandy (którego córka, Alison, była chrześnicą Eliota i jedną z adresatek pierwotnych listów z wierszami). W 1954 sześć wierszy stało się podstawą kompozycji Alana Rawsthorne’a na narratora i orkiestrę pt. Practical Cats.