Po doktoracie jego zainteresowania rozrosły się na obszar slawistyczny. W 1963 roku w książce Z polskich studiów slawistycznych wydrukowano jego artykuł Słowiańskie liczebniki 11-19. Jako temat rozprawy habilitacyjnej wybrał staroruską antroponimię. Wobec tego odbył staż w Moskwie i Petersburgu. Dzięki temu powstała monografia Staroruskie imiennictwo osobowe wydana w Pracach Onomastycznych Komitetu Językoznawstwa PAN w dwóch częściach w latach 1973 i 1974 – na jej podstawie się habilitował. W zakresie onomastyki ruskiej i rutenistyki napisał: O przezwiskach w języku staropolskim i staroruskim (1972), Ekspresywna funkcja formantu „-ec” w staroruskiej antroponimii (1979). Wydał w opracowaniu edytorskim i językowym trzy tomy z rękopisów Kolbergowskich Dzieł wszystkich Oskara Kolberga (49–51; lata 1972–1974). Po rozprawie habilitacyjnej jego zainteresowanie skupiło się na antroponimii polskiej. Wówczas powstały takie artykuły jak: Onomastyczny status kryptonimów (1983), Najczęstsze chrzestne imiona kobiet w XIV i XV wieku (1986), O pewnym marginalnym sposobie tworzenia nazwisk (1980).
Wykształcił 160 magistrów.