Od lutego 1919 była pracownikiem Zakładu Anatomii Patologicznej Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego. W 1921 obroniła doktorat z medycyny na podstawie pracy Badania nad znaczeniem nadnerczy w powstawaniu miażdżycy. W latach 1925–1937 prowadziła wykłady z anatomii patologicznej i patologii ogólnej w Państwowym Instytucie Dentystycznym w Warszawie (od 1933 - Akademia Stomatologiczna). Pełniła także funkcję kierowniczki pracowni i zakładu anatomii patologicznej w Szpitalu Przemienienia Pańskiego.
W okresie II wojny światowej prowadziła nauczanie z histopatologii i anatomopatologii w Prywatnej Szkoły Zawodowej dla Pomocniczego Personelu Sanitarnego doc. Jana Zaorskiego oraz na tajnych kompletach Uniwersytetu Warszawskiego i Uniwersytetu Ziem Zachodnich. W 1944 była więziona przez 6 tygodni na Pawiaku. Odniosła rany głowy i prawej stopy podczas ostrzału Szpitala Przemienienia Pańskiego w czasie powstania warszawskiego.