Patarei – bateria nadbrzeżna, część fortyfikacji nadmorskich Tallinna wzniesionych w XIX w., następnie w latach 1920–2002 więzienie.

Historia Bateria nadbrzeżna w tallińskiej dzielnicy Kalamaja została wzniesiona w 1840 r. na rozkaz cara Mikołaja I. W związku z rozwojem techniki wojennej obiekt stracił z czasem znaczenie obronne i od 1867 był użytkowany jako koszary.

Po uzyskaniu niepodległości przez Estonię, w 1919 bateria została zaadaptowana na więzienie. Gdy w 1940 Estonia została przyłączona do ZSRR, w obiekcie rozmieszczono stalinowskie więzienie polityczne. Więzienie znajdowało się w twierdzy również podczas niemieckiej okupacji Estonii i po powtórnej aneksji Estonii do ZSRR w 1944 r. W Patarei była przetrzymywana większość z 10 tys. Estończyków aresztowanych w latach 1940–1941 przez NKWD z powodów politycznych, przed egzekucją lub deportacją. Z kolei w 1945 w więzieniu było przetrzymywanych ponad 4 tys. więźniów politycznych. Ostatni więźniowie polityczni przebywali w Patarei jeszcze w latach 80. XX w. mały|Budynki więzienia i dziedzińce wewnętrzne, stan z 2016 r. Więzienie mieściło się w Patarei do 2002 r. Następnie państwo estońskie bez powodzenia starało się sprzedać obiekt, który ostatecznie został zakupiony przez firmę Urmasa Sõõrumaa. Kompleks ma pełnić różne funkcje komercyjne.