Sharpe był niewolnikiem angielskiego prawnika o tym samym nazwisku z Montego Bay – Sharpe przyjął jego imię i nazwisko. Został ochrzczony jako baptysta i został świeckim diakonem i przywódcą zboru. Jako diakon mógł poruszać się pomiędzy plantacjami w regionach Saint James i Trelawny. Misjonarze i ewangeliści propagowali idee emancypacji niewolników. W 1831 roku brytyjski parlament rozpoczął debatę nad zniesieniem niewolnictwa, czemu sprzeciwiali się plantatorzy na Jamajce. Sharpe dowiedział się o tym i poinformował swoją kongregację. Głosił, że walka z niewolnictwem to wsparcie misjonarzy w dziele boskim. Zorganizował siatkę zwolenników na plantacjach w regionach Saint James, Trelawny, Hanover i Westmoreland – zwolennicy zorganizowani byli w mniejsze grupy pod przywództwem „pułkowników”, „generałów” i „doktorów”. Sharpe przygotował strajk, by wywrzeć presję na wydanie decyzji o uwolnieniu niewolników. Niewolnicy mieli zaprzestać pracy w Święta Bożego Narodzenia 1831 roku. W 1831 roku Zgromadzenie Kolonialne Jamajki (ang. House of Assembly of Jamaica) skróciło niewolnikom liczbę dni wolnych od pracy z okazji świat z trzech do dwóch.