W latach następnych Picabia odegrał znaczącą rolę w ruchu dadaistycznym zarówno jako artysta plastyk, jak i poeta. Przebywał kilkakrotnie w Nowym Jorku, gdzie był jednym z animatorów dadaizmu – razem z Duchampem założyli czasopismo „291”. W 1916 r. w Barcelonie założył własne pismo dadaistyczne „391”, które ukazywało się nieregularnie do 1924 r. Później przebywał w Zurychu i Paryżu gdzie kontynuował swoje związki i dokonania w ruchu dadaistycznym. W 1921 r. ostatecznie zerwał z dadaizmem, co ogłosił w piśmie „Cannibale”. Po czym na pewien czas, do 1925 r., związał się z surrealistami (André Breton).
W latach 30. obok abstrakcji geometrycznej, zajmował się też malarstwem naturalistycznym i figuratywnym. Przed końcem II wojny światowej powrócił do malarstwa abstrakcyjnego i do poezji.
W 1949 r. w Paryżu w Galerie René Drouin odbyła się retrospektywna wystawa dzieł Francisa Picabii.
Przypisy
Linki zewnętrzne Francis Picabia w Tate Francis Picabia w MoMA Francis Picabia w MutualArt Francis Picabia w Philadelphia Museum of Art Francis Picabia w Artcyclopedia – artykuł w: