Czarny narcyz () – brytyjski dramat psychologiczny z 1947 roku w reżyserii Michaela Powella i Emerica Pressburgera na podstawie powieści pod tym samym tytułem autorstwa z 1939 roku. Tytuł nawiązuje do perfum Caron Narcisse noir. Zdjęcia kręcono m.in. w hrabstwie West Sussex.
Film jest i opowiada o rosnących napięciach w małym zgromadzeniu angielskich sióstr zakonnych, które w zamian za prowadzenie szkoły i szpitala otrzymują stary pałac na odizolowanej górze w Himalajach.
Jack Cardiff otrzymał Złoty Glob i Oscara za najlepsze zdjęcia, a otrzymał Oscara za najlepszą scenografię.
Fabuła Źródło: Filmsite Anglikański żeński zakon Służebnic Maryi działający w Kalkucie otrzymuje od władcy himalajskiego księstwa – radźpuckiego generała Tody Raia – opuszczony pałac w wiosce Mopu koło Dardżylingu z przeznaczeniem na szkołę i szpital dla tubylców. Ambitna siostra Clodagh zostaje mianowana przełożoną placówki i wysłana do Mopu wraz z czterema innymi zakonnicami: siostrą Philippą, zajmującą się ogrodnictwem; siostrą Briony, odpowiedzialną za szpitalik; siostrą Blanche, lepiej znaną jako „siostra Honey”, uczącą koronkarstwa;