Zaangażował się w działalność Ruch Wyzwolenia Narodowego Gwinei Równikowej (MONALIGE), z jej ramienia brał udział w pracach konferencji konstytucyjnej (1967–1968). Związał się z frakcją wspierającą Francisco Macías Nguemę. Kandydował do Zgromadzenia Narodowego w pierwszych wyborach parlamentarnych po ogłoszeniu niepodległości w 1968, mandatu jednakże nie uzyskał. Został natomiast mianowany przewodniczącym Rady Państwa, co czyniło go trzecią osobą w młodym państwie, zaraz po prezydencie Macíasie Nguemie i wiceprezydencie Edmundo Bossio. Utrzymywał w tym okresie bliskie kontakty z hiszpańskim prawnikiem Antonio Garcíą-Trevijano.
Padł ofiarą czystek po nieudanym zamachu stanu z 1969, w kolejnym roku został aresztowany. W 1974 wyemigrował do Szwajcarii, osiadł w Genewie. Aktywny w emigracyjnych środowiskach politycznych, znalazł się wśród założycieli Alianza Nacional para la Restauración Democrática (ANRD). W 1981 powrócił do Gwinei Równikowej z zamiarem poświęcenia się aktywności biznesowej, został jednakże uwikłany w domniemaną próbę zamachu stanu przeciwko prezydentowi Obiangowi Nguemie. Zdołał opuścić kraj przed aresztowaniem i udał się na wychodźstwo, tym razem osiadając w Madrycie. Został skazany in absentia na 20 lat więzienia pod zarzutem rebelii.