Grimoald próbuje sugerować, że odnaleziony zbieg nie jest królem Perktaritem, jednak bez powodzenia. Garibald jest załamany, również jego plany wzięły w łeb. Jadwiga może nie chcieć pozbawić życia rodzonego brata.
Akt IV Wobec nieprzejednanej postawy Rodelindy Grimoald postanawia uznać swoje zaślepienie i dotrzymać słowa danego Jadwidze. Garibald przestrzega jednak swego władcę przed jej niepohamowaną żądzą władzy, która nie powstrzymała jej przed namawianiem go do spisku na życie Grimoalda. Nadchodząca Jadwiga oskarża go o zdradę. W rzeczywistości jej namowa była tylko próbą wierności, której nie dotrzymał, a więc nie można mu ufać. Garibald przyznaje, że kocha Jadwigę i wszystko by zrobił, aby zdobyć jej rękę, ale nawet on nie ośmieliłby się wskrzeszać umarłych. Grimoald oskarża Jadwigę, że w ramach obiecanej zemsty, wynalazła fałszywego Perktarita, choć on był już gotów ją poślubić. Jadwiga odmawia przyłożenia ręki do śmierci swego brata nawet gdyby nagrodą miała być korona. Unulf przynosi wiadomości, że lud rozpoznał Perktarita i w stolicy narasta wzburzenie. Grimoald postanawia stracić Perktarita. Małżonkowie żegnają się. Perktarit cieszy się, że mógł jeszcze raz zobaczyć ukochaną żonę. I choć ona postanawia do śmierci opierać się Grimoaldowi, nakłania ją, by go poślubiła. Uważa, że dość się wycierpiała.