Konstytucja została uchwalona przez Kortezy 1 czerwca 1869 roku, a ogłoszona 6 czerwca 1869. Gwarantowała ona powszechne swobody obywatelskie (druku, zgromadzeń, stowarzyszeń), wolność wyznania, wprowadzała trójpodział władz, dwuizbowy parlament złożony z Kongresu i Senatu (obie izby miały być wybierane w wyborach powszechnych, izba niższa – bezpośrednich, wyższa pośrednich). Formą rządów była monarchia konstytucyjna, jednak centrum władzy miało znajdować się w parlamencie.
Kortezy otrzymały wolną rękę w sprawie terminów swoich posiedzeń; zobowiązane były jednak zebrać się każdego 1 lutego i działać minimum cztery miesiące każdego roku. Monarcha posiadał takie same uprawnienia jak każdy monarcha konstytucyjny, choć przysługiwało mu również prawo do „swobodnego powoływania i odwoływania ministrów”. Postanowienie to, podczas panowania Amadeusza Sabaudzkiego, zademonstrowało trudność realistycznego połączenia monarchii konstytucyjnej z demokracją.