Kodeks został napisany przez pięciu kopistów. Posiada 438 kart o wymiarach 27,5×20,5 cm. Karty początkowo były szersze lecz zostały przycięte przez szesnastowiecznego introligatora o czym świadczą ucięte skrajne napisy marginalne. Został oprawiony w roku 1566. Od tego czasu kodeks posiadał mosiężne okucia i klamry do jego zamykania, które się nie zachowały. Brakuje w nim kart z tekstem Ewangelii Mateusza od 2:4 do 4:22. Papier kodeksu jest gruby i dobrze zachowany, posiada dwa rodzaje znaków wodnych (karta pomiędzy oboma manuskryptami ma jabłko biskupie z krzyżem, a niektóre karty wewnątrz tekstów posiadają głowę byka z wysokim krzyżem między rogami).
Przekładu tekstu dokonano z Wulgaty. Ponieważ tekst należy do dwóch różnych redakcji staroczeskich przekładów - należy niejako do dwóch różnych „szkół translatorskich”. Przekład Nowego Testamentu charakteryzuje się wiernym tłumaczeniem tekstu łacińskiego. Natomiast przekład Ksiąg Prorockich jest swobodnym tłumaczeniem, w którym tłumacz bardziej niż ścisłą zgodność tekstu dbał o zrozumiałość dla odbiorcy jednocześnie popełniając wiele błędów. Tłumacz NT uniknął błędów popełnionych przez tłumacza proroków, sprawiając jednocześnie, że w niektórych miejscach przekład jest niejasny.