– warstwa właścicieli ziemskich niewielkich obszarów wiejskich w feudalnej Japonii.
Powstanie i funkcjonowanie Jedną z głównych przyczyn wzrostu liczby mniejszych posiadaczy gruntów był spadek zwyczaju primogenitury. Pod koniec okresu Kamakura (1185–1333) poszczególni władcy zaczęli dzielić swoje ziemie pomiędzy wszystkich synów zamiast przekazywać władzę nad nią najstarszemu potomkowi. W ten sposób posiadłości każdego ze spadkobierców były stosunkowo niewielkie (średnia wartość ich ziemi wynosiła 50 koku), a ich znaczenie systematycznie spadało. Zdarzało się, że zubożali potomkowie właściciela ziemskiego byli jedynie przywódcami ludności odziedziczonej wioski.
W celu utrzymania swoich włości, jizamurai zawierali często umowy z chłopami, którzy obrabiali pola w zamian za wynagrodzenie i możliwość zamieszkania w pobliżu rezydencji. Wykorzystywano wówczas te stosunkowo małe działki pod intensywne i zróżnicowane formy rolnictwa. Było to jedyne możliwe rozwiązanie, aby zapewnić sobie względną samowystarczalność, gdyż jizamurai byli formalnie prowincjonalnymi samurajami, którzy w czasie pokoju zajmowali się rolnictwem. Niektórym jizamurai udawało się osiągać pewne sukcesy i wzmacniać swoją pozycję, czego wyrazem było wznoszenie niewielkich fortyfikacji wokół ich siedzib.