mały | prawo Władimir Nikiticz Winogradow (ros. Владимир Никитич Виноградов, ur. w Jelcu, zm. 29 lipca 1964 w Moskwie) – rosyjski i radziecki lekarz, osobisty lekarz Stalina, Bohater Pracy Socjalistycznej (1957).
Życiorys Po ukończeniu gimnazjum wstąpił na Wydział Medyczny Uniwersytetu Moskiewskiego, podczas wojny rosyjsko-japońskiej ochotniczo zgłosił się do służby w armii jako felczer. Otrzymał później Krzyż Zasługi Wojskowego Orderu Świętego Jerzego (Krzyż Gieorgijewski) IV klasy. Po powrocie do Moskwy w 1907 ukończył z wyróżnieniem studia medyczne, później pracował w jednej z klinik jako ordynator, w 1921 powrócił na uniwersytet, gdzie od 1924 pracował jako starszy asystent i jednocześnie kierował kliniką chorób zawodowych. W 1929 został kierownikiem oddziału terapii propedeutycznej, a w 1935 terapii zawodowej 2 Moskiewskiego Instytutu Medycznego. Na wczesnym etapie swojej pracy naukowej skupiał się na wczesnej diagnozie raka, gruźlicy płuc i nerek, żółtaczki nieżytowej oraz problemowi sepsy. Napisał kilka prac na temat leczenia ostrego kłębuszkowego zapalenia nerek. Zastosował metodę bronchoskopii do celów diagnostycznych i terapeutycznych (wprowadzenie leków do oskrzeli za pomocą bronchoskopu). W 1944 został członkiem rzeczywistym Akademii Nauk Medycznych ZSRR.