Komunikacja u psów – metody celowego przekazywania sygnałów akustycznych, wzrokowych, dotykowych, chemicznych (smakowych i zapachowych), posturalnych, a także kombinacji takich sygnałów, pomiędzy osobnikami tego samego gatunku psów (komunikacja wewnątrzgatunkowa) oraz pomiędzy przedstawicielami różnych gatunków zwierząt (komunikacja międzygatunkowa) zmierzające do wywołania określonego zachowania innego zwierzęcia – odbiorcy sygnału. Psy, jako zwierzęta społeczne, wykształciły szeroki wachlarz zachowań służących porozumiewaniu się z innymi osobnikami swojego gatunku. Potrafią przekazywać nie tylko informacje na temat swojej tożsamości, ale także stanów emocjonalnych, wieku, płci, stanu zdrowia czy granic swojego terytorium. Komunikacja jest niezbędna do budowania więzi wewnątrz grupy oraz unikania potencjalnych konfliktów. W okresie socjalizacji szczenięta zaczynają używać różnych kanałów komunikacyjnych. Rodzą się całkowicie ślepe i głuche, za to z bardzo dobrze rozwiniętym zmysłem węchu dzięki któremu orientują się w otaczającym świecieEuropejskie Studium Psychologii Zwierząt i Wiedzy Praktycznej Życie społeczne psa, rozwój szczenięcia, rozdział. 1.. Ważny w procesie komunikacji jest zapach. U psów wyróżnia się również komunikację werbalną i niewerbalną.