Żołnierze radzieccy bronili 130-kilometrowego frontu na kierunku tichwińskim na prawym brzegu Wołchowa siłami 52 Armii gen. Nikołaja Kłykowa i 4 Armii gen. Wsiewołoda Jakowlewa, które miały w sumie 5 dywizji piechoty i 1 dywizję kawalerii o niepełnych stanach osobowych. Oddziały 54 Armii Frontu Leningradzkiego (dowodzonej początkowo przez gen. Michaiła Chozina, a od 26 października gen. Iwana Fiediunińskiego) broniły się na kierunku wołchowskim, podczas gdy jej główne siły były skoncentrowane na zachodzie i przygotowywały się do ofensywy w kierunku Siniawina.
16 października 1941 r. Niemcy, mający 3–4 krotną przewagę w piechocie i artylerii oraz jeszcze większą w czołgach, sami rozpoczęli ofensywę przeciwko 52 i 4 Armii, wysuwając główne uderzenie na linię Budogoszcz–Tichwin i pomocnicze na Małą Wiszerę. Żołnierze radzieccy stawili twardy opór, ale pod presją przytłaczających sił wroga zostali zmuszeni do opuszczenia Wielkiej Wiszery 22 października i Budogoszczy dzień później. Ofensywa 54 Armii w kierunku Siniawina, która rozpoczęła się 20 października, zakończyła się niepowodzeniem, chociaż związała walką do pięciu dywizji niemieckich.