W marcu 1918 roku został wzięty do niewoli przez Niemców, ale wkrótce potem uciekł i powrócił do Rosji. Został wcielony do Armii Czerwonej, służył w 3. Artyleryjskim Aviatoryadzie jako jego dowódca. 7 lipca 1919 roku zdezerterował i na samolocie myśliwskim Nieuport 24bis wylądował na polskim lotnisku w Nowych Święcianach. W lotnictwie rosyjskim odbył ok. 200 lotów bojowych i był dwukrotnie ranny podczas walk powietrznych. thumb|left|Samolot Nieuport 24bis, na którym por. Gilewicz uciekł z Armii Czerwonej 28 lipca 1919 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego i został przydzielony do 6. eskadry wywiadowczej, gdzie służył jako szef pilotów. Od 11 grudnia 1919 roku służył w 5. eskadrze wywiadowczej, w styczniu 1920 roku objął stanowisko jej dowódcy. Dowodził tą jednostką do końca wojny polsko-bolszewickiej. Dzięki jego zaangażowaniu w eskadrze prowadzono szkolenie personelu latającego, co przyczyniło się do wyszkolenia dwóch pilotów. Na krótko, w maju 1920 roku, objął dowództwo nad 18. eskadrą wywiadowczą. Powrócił do 5. ew i w czerwcu brał udział w zwalczaniu pociągów pancernych Armii Czerwonej;