thumb|Pierwszy tom Biblii kralickiej zawierający Pięcioksiąg (1579) Ostatnia czwarta redakcja Biblii staroczeskiej pochodzi z lat 80. XV wieku. Była ona przeznaczona do rozpowszechniania za pomocą druku. Czwartą redakcję reprezentują dwa inkunabuły czeskiej Biblii: Biblia praska (Pražská bible) z 1488 roku oraz Biblia kutnohorska (Kutnohorská bible) z 1489 roku.
Rękopiśmiennym czeskim przekładem z lat 1476–1478 nie przypisanym do żadnej z czterech redakcji staroczeskich jest Biblia Jana Zabłockiego (Bible Jana Záblackého). Posiada ona zarówno cechy pierwszej, drugiej i trzeciej redakcji Biblii staroczeskiej jak również właściwe tylko sobie warianty.
Do czasów współczesnych przetrwało ponad 150 czeskich rękopiśmiennych przekładów biblijnych (w tym 30 Biblii, 24 Stare Testamenty, 41 Nowych Testamentów, 19 Ewangeliarzy, 26 Psałterzy i 30 łacińsko-czeskich mamotreptów). Wywarły one wpływ nie tylko na rozwój literatury czeskiej, ale również na inne słowiańskie przekłady Biblii: staropolskie, staroruskie (białoruskie i ukraińskie), słowacki czy serbołużycki. Wpływ przekładów czeskich na polskie widać wyraźnie w najstarszych polskich odpisach tekstów biblijnych.