W 1748 roku Nigardsbreen miał powierzchnię około 48 kilometrów kwadratowych. Coroczne pomiary położenia czoła lodowca, prowadzone od 1899 r., wykazały cofanie się, szczególnie gwałtowne w latach 1930–1939 lodowiec ponownie się wycofał. Dalszy regres trwał do 1975 r. W latach 1988–2003 lodowiec wydłużył się o ok. 280 metrów. Szczególnie w latach 90. lodowiec miał wielki wzrost. Z kolei po 2000 r. czoło lodowca cofnęło się o ok. 200 metrów (2013).

Od 1962 r. przeprowadza się na lodowcu tzw. bilans masy. W latach 1962–2000 lodowiec miał nadwyżkę netto wynoszącą 19 metrów ekwiwalentu wody (lód i śnieg odpowiadał 19 metrom wody na całym lodowcu). Po roku 2000 bilans masy był ujemny, a w niektórych latach cała zimowa warstwa śniegu stopiła się latem (np. w 2003).