Kolumnowate blaszki centro-postzygofyzalne ostatniego, trzynastego kręgu szyjnego uznano za autapormofię rodzaju, podobnie jak rozwidloną tylną blaszkę centro-diapofyzalną. Na powierzchni brzusznej tego kręgu widnieje grzebień przyśrodkowy. Pleurocel od dołów centro-diapofyzalnych (centrodiapophyseal fossa) odgranicza blaszka nadpleurocelowa (suprapleurocoel lamina). Żebra szyjne badacze opisują jako krótkie, acz potężnie zbudowane, z krótkim i spłaszczonym bocznie wyrostkiem przednim, o głowie przypominającej występującą u isizaura, lepiej zbudowaną niż u większości Titanosuaria.
Pierwszy kręg grzbietowy, o skróconym w osi przednio-tylnej łuku jak u isizaura czy Futalognkosaurus i o wyrostku kolczystym pionowym jak u Dreadnoughtus czy argentynozaura, przemieszczonym do przodu bardziej niż u większości tytanozaurów, ma wyrostki stawowe boczne przemieszczone w kierunku boczno-brzusznym jak u Mendozasaurus i zygapofyzy o szerokiej, bocznie skierowanej powierzchni stawowej, i mocne wyrostki stawowe tylne (postzygapofyzy). Z kolei blaszki centro-diapofyzalne pierwszego kręgu grzbietowego skręcają w kierunku brzuszno-bocznym, sięgając grzbietowego brzegu trzonu kręgu. Jest to trzecia cecha uznana za autapomorfię Austroposeidon.